Recensies - De herinnerde soldaat Anjet Daanje
als vreemden voor elkaar, maar langzaamaan worden ze opnieuw verliefd. Toch lijkt zij dingen achter te houden. En hoe zit het met Amands dromen? [...]
Anjet Daanje (1965) heeft De herinnerde soldaat in een benevelende, haast manische stijl geschreven. Vrijwel elke alinea begint met ‘En’, alsof de geschiedenis een opeenstapeling is van gebeurtenissen en gevoelens. En zo moet het voor Amand zijn, die zijn leven opnieuw vormgeeft door elk brokje informatie op het volgende te stapelen. En zo wordt de lezer voortgestuwd, ruim vijfhonderd pagina’s lang. En soms dreigt de roman aan zijn eigen kwaliteit ten onder te gaan: de lezer raakt overspoeld door alle details en het trage, maar toch nietsontziende tempo. Een buitenissig liefdesverhaal dat om veel tijd en geduld vraagt.

Lees de volledige recensie op een andere website.
Facebook, 16 februari 2020, door Louis Stiller

Dit is een van de bijzonderste, prachtigste, memorabelste romans die ik de afgelopen jaren gelezen heb: De herinnerde soldaat van Anjet Daanje. Geschreven door een Nederlandse vrouw die nauwelijks in de openbaarheid treedt, langs het spoor in Groningen woont en 538 dichtbedrukte pagina’s vol schitterende zinnen en alinea’s schreef die me meevoeren naar het Vlaanderen van na de Eerste Wereldoorlog, naar een soldaat zonder geheugen die door een vrouw wordt herkend als haar verloren gewaande man en die haar verhalen gebruikt om zijn lege geheugen te vullen [...] Wat een ongelofelijk geweldig en knap verhaal, dat geen moment verveelt, je telkens naar adem doet happen, qua stijl regelmatig aan Louis Paul Boon doet denken, een spiraalvormige verhaalstructuur kent (steeds weer opnieuw hetzelfde rondje, maar steeds dieper) die aan Manon Uphoffs Vallen is als vliegen en aan Een klein leven van Hanya Yanagihara doet
V-341 V-342