Recensies - De herinnerde soldaat Anjet Daanje
herinnering en verbeelding is geniaal.
Aan de vele boeken over de oorlog voegt Anjet Daanje haar eigen, bijzondere afdruk toe.

Lees het volledige artikel op een andere website.
———
Leestafel, 25 februari 2020, door Margo

[...] De roman is geschreven in de derde persoon, maar het is duidelijk dat het vertelperspectief Amand is. Alinea’s beginnen steeds met het woordje ‘En’, en ook in de tekst gebeurt dat veelvuldig. Er zijn geen dialogen, de lezer volgt als het ware de gedachten van Amand, zodat het dagelijkse leven afgewisseld wordt met herinneringen, aan de tijd in het gesticht, en de periode met Julienne, en aan de nachtmerries die hij heeft. Alles vanuit zijn gezichtspunt.
Door deze manier van schrijven is het een trage roman geworden, die soms moeizaam leest. En dat is precies wat ook de hoofdpersoon doormaakt: een
langzame maar vooral moeizame terugkeer in de wereld, met vallen en opstaan. Vaak zijn er onenigheden en misverstanden. Man en vrouw botsen met elkaar, terwijl ze zich ook enorm tot elkaar aangetrokken voelen. Ook Julienne is een slachtoffer van de oorlog, zij heeft net als hij nare ervaringen gehad, waarvan zij akelig droomt.
De herinnerde soldaat is een verhaal over slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en een verhaal over een liefde in bijzondere omstandigheden. Er is de problematiek van de PTSS na de vreselijke Eerste Wereldoorlog. De vraag wat identiteit precies is: is dat een vaststaand gegeven of is het maakbaar? Maar er zijn ook de wendingen die bij een roman horen, een man en een vrouw die elkaar niet begrijpen, waardoor dingen fout gaan. Een boeiende roman, voor doorzetters misschien, maar zeker de moeite waard.[...]
Aan dit boek heb ik denk ik de langste leestijd ooit besteed! Het is boeiend, absoluut, maar ik moest het af en toe wel wegleggen, deze schrijfstijl lezen is
V-345 V-346