Recensies - Het lied van ooievaar en dromedaris Anjet Daanje
uiteindelijk toch, dit jaar definitief. Ze schreef een weergaloze roman die alom lof kreeg, en waarmee ze de Boekenbon Literatuurprijs won, 50.000 euro. Jarenlange miskenning werd erkenning, eer, roem, schijnwerpers. […]
Maar is dat hét verhaal? Misschien voor de buitenwereld, maar in het leven van Anjet Daanje zelf lijken die thema’s van minder groot belang. [...] Haar verhaal gaat eerder over nuchterheid. [...]
Het moet over schrijven gaan, niet over haar. Dat was de voorwaarde die ze stelde: liever geen gesprek over haar persoonlijke leven. [...]
Hoe sta je tegenover religie?
„Ik snap dat mensen een houvast nodig hebben en voor sommigen is dat God. Maar ik geloof niet in God, en ook niet in leven na de dood. Eeuwig moeten voortbestaan, heel vermoeiend lijkt me dat. Mijn ouders waren allebei bioloog, mijn vader werkte veel met de evolutietheorie, dus er was bij ons thuis geen sprake van God.”
Toch speelt religie, of het verlangen naar iets hogers, een grote rol in je roman.
„Ik denk dat veel mensen dat verlangen wel kennen. Ik verlang ook wel altijd naar een doel, een soort ordening in mijn leven. Maar die orde breng ik zelf aan, door te schrijven. Voor mij geeft schrijven zin aan het leven. Ik bedenk een wereld om me heen en het voelt wel alsof ik daarin leef en grip heb op de zaak.” [...]
Complotdenkers zijn mensen die grip proberen te krijgen door iets simpels te bedenken en dat op de hele wereld toe te passen. Maar de wereld is zó ingewikkeld, dat kan helemaal niet. [...]
„Ik weet dat mensen naar verbanden gaan zoeken, maar hoop dat ze weten: als ik het iets anders had opgeschreven, hadden ze andere verbanden gelegd. Zo werken complottheorieën ook. Mensen denken: dat kán geen toeval zijn, want…” [...]
Lezers zijn getraind in het zoeken van betekenis, nog erger dan in het normale leven. Lezers zijn een soort complotdenkers.” [...]
Je boek voedt die houding wel.
„Bewust natuurlijk. Veel mensen denken dat dat de
V-573 V-574