Recensies - Dijende gronden Anjet Daanje
veelvuldig in contact kwam met religieuze literatuur en spiritueel gedachtengoed in bredere zin.
Ongetwijfeld heeft dat bijgedragen aan de diepgang van haar schrijven, waarmee zij zich niet alleen onderscheidt van andere dichters van haar generatie, maar waarmee ze zich ook moeiteloos kan scharen in de reeks van mystieke schrijvers. Haar vragen naar de essentie van het leven, de zin van het bestaan; haar zoeken naar God en de wijze waarop zij dat verwoordt – deemoedig, liefdevol, compromisloos en integer tot op het bot – doen in niets onder voor sommige teksten van grootheden als Hadewijch en Augustinus. Vooral waar dat zoeken de beweging volgt van binnen naar buiten en weer terug; want waar kan God gezocht en gevonden worden, anders dan in de eigen, eeuwige ziel? En ook waar dat zoeken –zoals in elke persoonlijke ontwikkeling –gepaard gaat met het voortdurende gependel tussen angst en twijfel enerzijds, en vertrouwen en zekerheid anderzijds.
Van de Brontë’s is bekend dat zij een hechte familie vormden. [...]
Een zusterschap waarbij Anjet Daanje zich thuis moet hebben gevoeld, getuige de integriteit en fijnzinnige toewijding waarmee zij –als vertaler én als dichter – deze bundel gestalte heeft gegeven. Een prachtige aanvulling op haar roman. Maar ook als op zichzelf staand werk een fraaie aanwinst in dit genre.

Lees het volledige artikel op een andere website.
———
Hebban/Goodreads, 15 juli 2022, door Monique

Een prachtig eerbetoon aan Emily Brontė

Met de vertaling van Emily Brontë's gedichten heeft Anjet Daanje meer dan uitstekend werk verricht. Haar taalgebruik en zinsopbouw hebben er voor gezorgd dat de cadans in Brontë's poezië bewaard gebleven is. Diezelfde cadans is ook terug te vinden in Daanjes eigen gedichten waarin veel terug te
V-DG-07 V-DG-08