Verhalen & poëzie - Dijende gronden Anjet Daanje

Anjet Daanje
(augustus 2019)

Ik leef in het museum van de tijd
In het heimwee van wat komen gaat
Tijdens het nawee van het afscheid
Van wat ooit maar sinds niet meer bestaat

Balancerend op een ogenblik
Zo duizelend onaanzienlijk klein
Nog geen gedachte, geen lief woord dik
En rondom een irreëel ravijn

Kijkend naar het noorden is mijn uitzicht
Een donderzee van mogelijkheden
En daar tegenover ten zuiden ligt
De dodenakker van het verleden

Terug kan ik niet en blijven staan
Is enkel voor de dode en de gek
Aan wie mensen huiverig voorbijgaan
Op weg naar een noordelijker plek

Langzaam maar onvermijdelijk glijd ik
Langs de gure helling naar beneden
Ik grijp ieder uitstekend ogenblik
Voordat het eeuwig is geleden

Want bezuiden bloeien de bergweiden
Zingen de bossen, zuchten de jaren
Spreken hun stemmen stil over tijden
Van toen er net als hier levens waren

Met elke fractie van een seconde
Neuriën de bossen van mij vandaan
Scheiden ons nieuwe dijende gronden
Moet ik haar hand weer verder laten gaan
© Anjet Daanje, 2022 
III-49 III-50